marathi blog vishwa

Wednesday, 30 August 2017

सह्याद्रीतील अनोखी प्रयोगभूमी

🍂
भारतातलं सामाजिक व भौगोलिक वैविध्य इतकं आहे की एका ठिकाणी यशस्वी झालेला प्रयोग दुसरीकडे राबवता येईलच याची शाश्वती नाही व राबवलाच तर यशस्वी होईल याची खात्री नाही. हे अन्य कार्यकर्त्यांप्रमाणेच  मंडळींना ठाऊक होतं. त्यामुळे आपल्या अडचणींवर आपणच उपाय शोधत पुढे जायचं तत्व अनुसरुन कामाला सुरुवात झाली. त्यातूनच एक नवी प्रयोगभूमी लवकरच निर्माण होणार होती..!

कोयना ते चिपळूण हा घाटमाथा ते पायथ्यापर्यंतचा प्रवास डोळ्यांना नेहमीच अवर्णनीय सुख देत रहातो. त्यात पावसाळ्यातले दिवस म्हणजे सगळीकडे घनदाट हिरवाई. एक कुंभार्ली घाटाची वाट व किरकोळ रस्ते सोडले तर सारं काही झाडी झुडुपात दडून गेलेलं असतं.

घाटाची दहाबारा वळणं ओलांडत खाली उतरलं की हवेतला गच्च दमटपणा लगेच जाणवू लागतोच.
घाट संपवून खाली उतरल्यानंतर जरा गाडी बाजूला थांबवून मागे पाहिलं की दिसते सह्याद्रीची उभी कातळभिंत. माथ्यावरचा जंगली जयगड धुक्यातून मधूनच डोकावतो. काही विशिष्ट ठिकाणाहून जर धुकं नसेल वासोटा, नागेश्वर, चकदेव आदि गिरीशिखरं अधूनमधून दर्शन देतात.

या सगळ्या पर्वतरांगा, त्यांच्या खालपर्यंत उतरलेल्या सोंडा व त्यातल्या द-याखो-यात इथली खरी स्थानिक प्रजा अनेक दशकं रहातेय. तीही लहानसहान झोपडी किंवा झापांतून.

ते आहेत गवळी- धनगर आणि कातकरी.

प्राचीन काळी कधीतरी घाटवाटांच्या संरक्षणासाठी, व्यापारी तांड्याना मदत करताना ही मंडळी इथं स्थिरावली. कोणत्याही शहरी सुविधांचा फारसा लाभ यांच्या अनेक पिढ्यांना फारसा कधीच लाभला नाही. इथं मुलं जन्माला येत राहिली, गुरंढोरं व वन्य प्राण्यांच्या साथीनं जगत मरत राहिली. क्वचित कुणी शिक्षणाची वाट चालू लागला तर दारिद्र्यानं त्याची पाऊलं रोखली.


इथल्या मुलांचं शिक्षण हाच मुख्य विषय डोक्यात ठेवून मग " श्रमिक सहयोग" या संघटनेचं काम सुरु झालं. राष्ट्र सेवादलाचे संस्कार रक्तात भिनवलेली ही मंडळी. सानेगुरुजी, एस एम जोशी, ना. ग. गोरे, प्रधान सर आदि मंडळींचं शिक्षणविषयक तत्वज्ञान " साधना"तून व अन्य प्रकारे तनामनात झिरपलेलं होतंच. त्याला आता अनुभवाची जोड मिळू लागली.

भारतातलं सामाजिक व भौगोलिक वैविध्य इतकं आहे की एका ठिकाणी यशस्वी झालेला प्रयोग दुसरीकडे राबवता येईलच याची शाश्वती नाही व राबवलाच तर यशस्वी होईल याची खात्री नाही. हे अन्य कार्यकर्त्यांप्रमाणेच याही मंडळींना ठाऊक होतं. त्यामुळे आपल्या अडचणींवर आपणच उपाय शोधत पुढे जायचं तत्व अनुसरुन कामाला सुरुवात झाली. त्यातूनच एक नवी प्रयोगभूमी लवकरच निर्माण होणार होती..!

संस्थेच्या उभारणीत सुमारे तीस वर्षांपूर्वी सहभागी असलेल्या राजन इंदुलकर यांच्याशी बोलताना मग हा सारा इतिहास आपल्या डोळ्यासमोर उभा राहू लागतो.

आजही कोळकेवाडी, ओमळी, अडरे, अनारी, तिवरे, कळकवणे, धामणंद, चोरवणे या सा-या पट्ट्यात वाहतुकीची मर्यादित साधनं उपलब्ध आहेत मग 30 वर्षांपूर्वीच्या परिस्थितीची कल्पनाच न केलेली बरी.

जिथं रोजचं तेल मीठ आणायलाही कित्येक मैल चालून जावं लागे, कुणाच्या घरी, शेतात दिवसभर  गड्यासारखं राबावं लागे तेव्हा कुठे दोन चार दिवस पोट भरेल इतके तांदूळ मिळत. रानातलंच काहीतरी शिजवून खायचं याचीही पोटाला सवय झालेली.

रोज जगणं व पोट भरणं हेच इतकं संघर्षपूर्ण होतं की शिक्षणबिक्षण यासाठी वेळ कुठून आणायचा?
त्यातही जवळच्या गावात जास्तीत जास्त चौथीपर्यंतची शाळा. तिथंही विविध अडचणी.

 त्यातही ते चारभिंतीतलं शिक्षण या रानोरानी हिंडणा-या कातक-यांसाठी अगदीच निरुपयोगी होतं. झाडांवरचा मध कसा काढायचा, फळं कशी काढायची, घर शाकारणी कशी करायची, गाईगुरांना रोग होऊ नये म्हणून काय करायचं, लहानसहान आजारावर कोणतं अौषध द्यायचं याचं कोणतंही शिक्षण त्या शाळेत मिळत नव्हतं.

या सा-यांसाठी मग श्रमिक सहयोग कष्ट करु लागलं. अनेक धनगरवाडे, वस्त्यांमधे कुणीतरी एखादा शिक्षक पोचू लागला. कधी काही डोंगर चालत ओलांडावे लागायचे तर कधी अनगड डोंगरधारेवरुन खडा चढ चढून जावं लागे. इतके श्रम करुन तिथं पोचावं तर मुलं बापासोबत डोंगरात काही कामाला गेलेली असायची.

1992 ते 2004 या काळात तरीही संस्थेनं एकदोन नव्हे तर तब्बल 26 शाळा आडवाटेवर विविध ठिकाणी चालवल्या. मुलांना शिकवतांनाच तिथलं जीवन, त्यांचं राहणीमान, भाषा, जगण्यासाठीचे आडाखे याची नोंद घेण्यात आली.
या कामात सर दोराबजी ट्रस्ट, इंडो जर्मन सोशल सर्व्हिस सोसायटी, सेव्ह द चिल्ड्रन कॅनडा आदि संस्थांचंही सहकार्य मिळालं.

या सगळ्या मदतीतून सह्याद्रीच्या उभ्या कड्याच्या पायथ्याशी व कोळकेवाडी जलाशयाच्या पिछाडीस ( कोयनेचं पाणी वीज निर्मितीनंतर डोंगराच्या पोटातून याच जलाशयात येतं. पुन्हा त्यावर वीजनिर्मिती होते व मग ते वाशिष्ठी नदीत सोडलं जातं.) सुमारे 17 एकर जागा ताब्यात आली.


आणि इथे सुरु झालं एक प्रामाणिक कार्य. तीच ही प्रयोगभूमी.

राजन इंदुलकर, मंगेश मोहिते व त्यांचे सहकारी गेली 10-12 वर्षे इथं एक आगळीवेगळी निवासी शाळा चालवत आहेत. कातकरी, गवळी-धनगर आदि वनवासी मंडळींची सुमारे 30 - 40 मुलं सध्या इथं रहाताहेत.

सकाळी त्यांचा दिवस नेहमीप्रमाणे सुरु होतो. शालेय शिक्षण व विविध खेळ खेळतानाच त्यांना जंगलांची जोपासना कशी करायची, शेती कशी करायची, पाणी जपून कसं वापरायचं आदि जीवनावश्यक गोष्टींचंही शिक्षण मिळतं. जगण्यासाठीची कौशल्यं विकसित करायचं शिक्षण मिळवतानाच संगीत, गायन, चित्रकला आदि छंदांचंही शिक्षण मिळतं. मुलं मस्त आनंदात शिकत रहातात.

या प्रकल्पाच्या सुरुवातीला कोल्हापूरच्या शिक्षणतज्ज्ञ लीलाताई पाटील यांनी अर्थसहाय्य दिलं. मुलांच्या गरजा ओळखून आवश्यक तशी इमारत उभी राहिली. रत्नागिरी, पुणे, मुंबई, सातारा, कोल्हापूर आदि जिल्ह्यांतूनही काही ना काही मदत मिळत गेली. त्यातून संस्थेचं काम सुरु राहिलंय.

यापुढेही इथं बरंच काही घडवायची या सर्व कार्यकर्त्यांची इच्छा आहे. मात्र विविध साधनं, त्यासाठीचे पैसे हे सारं कमी पडतंय.
शेकडो हातांच्या मदतीची त्यांना गरज आहेच. जेव्हा मुंबई पुण्यात एकेका मुलाच्या शिक्षणासाठी वर्षाला दीड दोन लाख रुपये सहज खर्च केले जातात, त्याचवेळी प्रयोगभूमीतील निवासी शिक्षणव्यवस्थेत 30-40 मुलांचा दरमहाचा खर्च सुमारे 70 हजारांपर्यंत जातोच. केवळ लोकांच्या सहकार्यानेच हा प्रकल्प कार्यरत आहे व यापुढेही कार्यरत राहिला हवा.

इथल्या मुलांच्या उच्च शिक्षणासाठी, त्यांना काही स्वयंरोजगार करता यावा यासाठी अनेकांनी मदतीचा हात पुढे करायला हवा. आपला घरसंसार सांभाळून, चैन व मौजेच्या सर्व मोहांना बाजूला करत जी मंडळी इथं निरंतर राबताहेत त्यांना मनोमन सलाम करावासा वाटतो.

त्यांचं काम पुढे जोमाने वाढावं व या दुर्गम आदिवासी मुलांनाही सुखाचे चार क्षण मिळावेत म्हणून शहरांतील अनेकांनी या संस्थेला भेट द्यायलाच हवी. त्यांच्याशी संवाद साधायला हवा. त्यानंतर मग जमेल तशी मदतही करायला हवी. तीच एक उत्तम देवपूजा व तेच अतिशय पवित्र असं काम ठरेल हे निश्चित.

आज देशविकासाचं आवाहन सर्व स्तरांवरुन होत असताना गावोगावी,  दुर्गम ठिकाणी राहणा-या, साध्यासुध्या  सोयींपासूनही वंचित असलेल्या  आपल्या अशा  देशबांधवांना मदत केली तर हीच सगळ्यात मोठी देव, देश अन् धर्मसेवा ठरेल असं मला वाटतं. तुम्हांला ?

- सुधांशु नाईक ( nsudha19@gmail.com) 🌿

सर्व वाचकांनी जरुर भेट द्यावी म्हणून संस्थेचा पत्ता, कार्यालयाचा पत्ता व फोन नंबर पुढे देत आहे.

संस्थेचा पत्ता :-
प्रयोगभूमी, कोळकेवाडी, कोयना प्रकल्पाच्या  चौथ्या टप्प्याजवळ, ता. चिपळूण.

श्रमिक सहयोग कार्यालय:-
मु. पो. सती चिंचघरी, ता. चिपळूण, जि. रत्नागिरी. - 415604.

फोन - 02355- 256004, 256027

मोबाईल - 9423047620.

ईमेल - shramik2@rediffmail.com

( नोंद - संस्थेला देणगी दिल्यास कलम 80 G अंतर्गत आयकर सवलत उपलब्ध आहे. )

Friday, 25 August 2017

🍁

आज रजनीताईंचा वाढदिवस. तोही पंच्याहत्तरीचा. एक खास दिवस. त्या मात्र गेले वीस दिवस सतत झुंजताहेत, तेही थेट मृत्यूसोबत.

झुंजणं, झगडणं हा तर त्यांचा जणू स्थायीभावच बनलेला. करणार तरी काय? १५ आॅगस्टला जेव्हा भारत स्वतंत्र होत होता तेव्हा कोकणातल्या तुरळ या एका लहानशा गावात एक चार वर्षांची चिमुरडी आजाराशी झुंजत होती. त्या पोलियोनं, तापानं तिला जन्मभर पुरेल असं अधूपण दिलं अन् त्याचबरोबर झुंजत रहायची एक अजोड ताकद.

तेव्हापासून गेली सत्तर वर्षं ती चिमुरडी झुंजतेच आहे..! नुकताच मृत्यूही थक्क होऊन मग लांबूनच दर्शन घेऊन परतलाय जणू.

सत्तर वर्षांपूर्वी महानगरातही अपंग व्यक्तींचं जिणं भीषण होतं, तिथं लहान लहान गावांतल्या परिस्थितीबद्दल काय बोलायचं? वाढत्या वयाबरोबर या मुलीनं कायकाय अन् कसं सोसलं असेल याची कल्पनादेखील अंगावर काटा आणते अन् डोळ्यात पाणी.

एखाद्या जिवलगाला सहज सोबत मिरवावं तसं मग रजनीताईंनी हे पांगळेपण सोबत मिरवलं. कधीच त्याचा बाऊ केला नाही व त्याचा वापर करत कुणाची दया, करुणाही मिळवली नाही.

स्नेहल रजनीताईंना दैवानं तीन महत्वाच्या गोष्टी मात्र दिल्या. कुशाग्र बुध्दी, धैर्य अन् कंठातला सुंदर कोमल सूर. केवळ अन् केवळ या तीन गोष्टींच्या जोरावर मग त्या जग जिंकत निघाल्या.


शिक्षण तर पूर्ण केलंच पण गाण्याचं शास्त्रीय शिक्षणही आत्मसात केलं. आज आपण किधीही प्रगतीच्या गप्पा मारल्या तरी आजही अपंग व्यक्तीची कुचेष्टा समाजात होतेच किंवा उगाच केविलवाण्या नजरांना सामोरं जावं लागतं त्यांना.

रजनीताई काखेत कुबडी घेऊन या दोन्हीविरुध्द कणखरपणे उभ्या राहिल्या.

आपल्या काॅलेजच्या दिवसांविषयी सांगताना एकदा म्हणालेल्या, " तुम्हाला सांगते सुधांशु, अख्खं काॅलेज, म्हणजे मुलं व शिक्षक सगळे घाबरायचे मला. काय बिशाद कुणी वेडंवाकडं वागेल. मी सरसावून तयारच असे. मीच नाही तर अन्य कुणाशीही कुणी वावगं वागलेलं मी कधीच सहन केलं नाही." नेहमी कोमल सूर गाणारा त्यांचा गळा तीव्र सुरांचं खास सौंदर्यही सहज दाखवून जायचा मग.

त्यांचा स्वभाव तर एकदम रोखठोक. 'एक घाव दोन तुकडे'वाला. वागण्या-बोलण्यातलं व्यंग त्यांना चटकन् समजतं, अन् मग थेट मुळावरच घाव. " उध्दटासी व्हावे उध्दट" असं आचरण असलं तरी त्यांच्याइतकी माया करणं फारच कमी लोकांना जमतं.

गेली काही वर्षे तर त्या अंथरुणालाच खिळून. तरीही शेकडो परिचितांचे वाढदिवस वगैरे सगळं त्यांना मुखोद्गत. त्या त्या दिवशी त्या व्यक्तीचं कौतुक होणारच. विविध माणसांच्या आवडीनिवडी ही त्यांनी अचूक टिपून ठेवलेल्या. त्यानुसार घरी डबा पोचणारच. पूर्वी स्वैपाकघरात स्वत: पदर खोचून निगुतीनं सारं करायच्या. हल्ली ते जमत नसलं तरी कोणत्या रांगेत कोणत्या डब्यात काय ठेवलंय हे बेडवरून सहज सांगू शकतात त्या.

खाणं अन् गाणं यावर मनापासून प्रेम.
मध्यंतरी एकदा अचानक त्यांच्याकडे गेलो. जाताना गरमागरम बटाटेवडे नेलेले. त्यादिवशी काहीतरी बिनसलेलं त्याचं.
वड्याचा पहिला घासही गिळता येईना. तिखट लागलं. अन् डोळ्यात पाणी आलं त्यांच्या.
वैतागून म्हणाल्या, " सुधांशु, सगळं सगळं नकोसं झालंय आज मला. मगाशी तर अनिताला म्हणत होते की मला पलिकडे रंकाळ्याकडे घेऊन चल. जीवच देते आता..."

गंमतीनं मी म्हटलं," ताई, अहो, जीव द्यायचाय ना, मग रंकाळा कशाला? वास मारतोय हल्ली पाण्याला. तुम्हाला चांगल्या निसर्गरम्य ठिकाणी नेतो आम्ही, तिथं हवंतर करा विचार मग..."

" तुम्ही गंमत करत माझा मूड चेंज करायचा प्रयत्न करताय हे कळतंय मला. पण नकोसं झालंय सगळं आता. मला खूप फिरायला आवडायचं तर माझं फिरणं बंद केलं देवानं. मला तिखट, चमचमीत खायला आवडायचं तर तेही आता खाता येत नाही. सतत तोंड आलेलं असतंय. गाणं म्हणायला आवडायचं तर आता गातानाही दम लागतोय हो. " सांग ह्या कोजागिरीच्या चांदण्याला.." ही ओळ म्हणतानाही आता दमतेय मी. कसं जगू हो या सुरांशिवाय???"

त्या मुक्तपणे रडत राहिल्या काही क्षण. आम्ही शांतपणे त्यांना मोकळं होऊ देत राहिलो.... काय करणार होतो आम्ही?

त्यांनी मात्र आयुष्यात इतरांच्या अडचणींवेळी नेहमीच धावून जात मदत केली. त्या व त्यांची मैत्रीण नसीमादीदी हुरजूक यांनी " अपंगांच्या मदतीसाठी व स्वावलंबी बनण्यासाठी संस्थेचं" स्वप्न पाहिलं. अनंत अडचणींवर मात करत उभं राहिलेल्या " हेल्पर्स आॅफ दि हॅन्डिकॅप्ड" या संस्थेचा आज वटवृक्ष झालाय. संस्थेच्या माध्यमातून अनेकांना नाजूक क्षणी मदत मिळत गेली व स्वत:चं अपंगत्व जमिनीत गाडून अनेक गुणवंत आज समाजात धीराने काम करु लागले.


या सगळ्या कामात रजनीताईंना कधीही कौतुकानं मिरवताना आम्ही पाहिलं नाही. आज किरकोळ कामं करुन पदव्या-पुरस्कार पदरात पाडून घेणारी मंडळी पाहिली की त्यांचं मोठेपण अजून भव्य वाटू लागतं. गायिका रजनी करकरे-देशपांडे व समाजसेविका रजनीताई या दोन्ही आघाड्यांवर त्या डौलानं कार्यरत राहिल्या. अनेकांना स्फूर्ती देत राहिल्या.

त्यांचं सर्वात मोलाचं काम कुठलं असेल तर अपंगाची लग्न जुळवणं. अपंगत्वाचे शेकडो प्रकार आहेत. मात्र याचा अर्थ असा नव्हे की त्यांचं सहजीवन असूच नये. दैवजात मिळालेलं एकटेपण भोगणं ही फार कठीण व वेदनादायी गोष्ट असते याचा प्रखर अनुभव असलेल्या रजनीताईंनी अनेक अपंगांचे, संस्थेच्या कार्यकर्त्यांचे संसार उभे करुन दिले. त्यापूर्वी त्यांना स्पष्ट व अत्यावश्यक सर्व समजावून देत उत्तम समुपदेशन केलं. त्याचं ऋण विसरणं अशक्यच.

तीच त-हा गाण्याची. अनेक विद्यार्थी विद्यार्थिनी घडवताना त्यांच्याकडून कठोर मेहनत करुन घेतली त्यांनी. सर्वपरिचित कोसंबी बंधूंसारख्या अनेकांना त्यांनी केलेलं मार्गदर्शन भविष्यातील वाटचालीसाठी बळ देणारंच होतं.

इतरांचं सहजीवन फुलवणा-या, सुरांत रमलेल्या रजनीताईंचं भाग्य तरीही थोर म्हणायला हवं म्हणून पी. डी. देशपांडेंसारखा पती त्यांना लाभला. वयानं १६-१७ वर्षं लहान पीडींना लग्न करताना प्रखर विरोध सहन करावा लागला पण प्रेम जिंकलं शेवटी. संगीत, साहित्य, समाजकार्य अशा तिन्हीत रमणारा साथीदार व मित्रवर्ग यासह दिवस फार आनंदाचे होते !
म्हणतातच ना, " काव्यशास्त्रविनोदेन कालौ गच्छति धीमताम्" अन् म्हणूनच दिवस नव्हे वर्षं कशी गेली तेही कळलं नाही.

ते हल्ली हल्ली त्यांना जाणवू लागलं अंथरुणाला खिळल्यावर. तरीही काहीतरी करायची उर्मी असायचीय.

जानेवारीतलीच गोष्ट. माझी आई व सासरे कॅन्सरमुळे मृत्यूशय्येला खिळलेले. पहिलं कोण जाणार अशी जणू शर्यतच होती घरात. आमची धावपळ सुरु होती व अचानक पीडींना घेऊन रजनीताई दत्त म्हणून दारात उभ्या.

मी म्हटलं पीडींना, " अहो, त्यांची तब्येत बरी नाही, कशाला त्रास देत घेऊन आला त्यांना?"

ताडकन् म्हणाल्या, " त्यांनी मला नव्हे, मी आणलंय त्यांना. आज सकाळी उठल्यावर ठरवलेलं आज यायचंच. इथं तुमच्यावर पहाडावर संकट अन् मी घरात कशी बसून राहून हो?"

मग दोघांशीही बोलत बसल्या.
सास-यांनी खोल गेलेल्या आवाजात विचारलं, काही गाउन दाखवायला जमेल का?"

मग त्यांच्या आग्रहाखातर गळा साथ देत नसूनही गाणी म्हटली.  डोळ्यात पाणीच उभं राहिलं सर्वांच्या.

डोळे टिपत ताई म्हणाल्या," तुम्ही काहीतरी मागितलं व मी देऊ शकले.. फार बरं वाटलं बघा. नाहीतर मी काय देणार होते तुम्हाला...!"

त्यानंतर दहा दिवसांच्या दोघेही गेलेच. पण त्या ३-४ महिन्यात जवळपास रोज त्या फोनवरुन चौकशी करत होत्या. कुणाबरोबर तरी सूप, सार असं काहीबाही करुन पाठवत होत्या!

आज ७५ वा वाढदिवस त्यांचा. गेले वीस दिवस सर्वांच्या तोंडचं पाणी पळालेलं. झुंज देत त्या ICU मधून तर बाहेर आल्या आहेत व हळूहळू प्रकृती सुधारतेय. त्यातच योगायोगानं आज गणेशचतुर्थी.
भारावलेल्या मनानं व भरुन आलेल्या डोळ्यांनी इतकीच प्रार्थना करतो की
त्यांना सुखात ठेव. बाकी काही नको, बाकी काहीच नको.
- सुधांशु नाईक ( 9833299791) 🌿

🍁🍁🍁🍁🍁🍁🍁🍁🍁

Sunday, 2 July 2017

विलक्षण स्वरानंद देणारं संवादिनी वादन

संकेश्वर इथल्या संगीत महोत्सवात पं रामभाऊ विजापुरे यांचे पट्टशिष्य सुधांशु कुलकर्णी यांच्या संवादिनीवादनाने एक विलक्षण स्वरानंदात रसिकांना भान विसरायला लावले.

वासुदेवानंद सरस्वती टेंबे स्वामी पुण्यतिथी, दादा नाईक स्मृतिदिन आणि रामभाऊ विजापुरे यांच्या जन्मशताब्दी निमित्ताने २४ जूनच्या संध्याकाळी संकेश्वर येथे कलांजली व अॅकेडमी आॅफ म्युझिक तर्फे संगीत महोत्सव साजरा झाला, त्यात त्यांनी पुत्र सारंग कुलकर्णीसोबत सहवादन केले.
या महोत्सवाचे यंदा ४४ वे वर्ष होते. इतकी वर्षं हा महोत्सव संकेश्वरमध्ये सुंदरप्रकारे आयोजित करत रहाणे यासाठी दादा नाईक कुटुंबिय व कलांजली परिवाराचे कौतुक करायला हवे.
कालच्या मैफलीची सुरुवात सुधांशु व रोहिणी कुलकर्णी यांची शिष्या सुलक्षणा मल्ल्या हिच्या ख्यालगायनाने झाली. राग भीमपलास सारखा प्रचंड मोठा कॅनव्हास असणारा राग तिने संयमाने सादर केला. " अब तो बडी देर.." ही पारंपरिक चीज विलंबितात सादर करताना गमगरेसा, गमपमगम गमगरेसा, गमपनीसांसां आदि आलापातून भीमपलास रागाचं सौंदर्य ठळकपणे मांडलं. त्यानंतर एक उत्तम तराणा तिने सादर केला. या तराण्याची मांडणी सारंग कुलकर्णी यांनी केली होती. तिच्या गायनाला अंगद देसाई यांनी सुरेख तबलासाथ तर सारंग यांनी हार्मोनियम संगत केली.
त्यानंतरच्या सत्रात अंगद देसाई यांच्या एकल तबलावादनाने सर्व रसिकांना भरभरुन आनंद दिला. कायदा, रेला, चक्रधार यांची पेशकश करताना उस्ताद निजामुद्दिन खाॅं यांनी बनवलेले बोल त्यांनी सुबकपणे सादर केले. तबलावादन करताना आदळाआपट न करता सहजपणे व सौंदर्य खुलवत तबला कसा वाजवता येतो याचा जणू त्यांनी वस्तुपाठच सादर केला. त्यांना सारंग कुलकर्णी यांनी समर्पक लेहेरा साथ दिली.
यानंतरच्या सत्रात अॅकेडमी आॅफ म्युझिक,बेळगांव यांच्या विद्यार्थीवर्गाने भक्तीगीतं, नाट्यगीतं व भावगीतांची लहानशी प्रसन्न मैफल सादर केली.

आजच्या काळात आपल्या विद्यार्थ्यांना स्टेज मिळवून देणे, त्यांचा आत्मविश्वास वाढवत त्यांना नेटके सादरीकरण करायला प्रोत्साहन देणे याबद्दल सुधांशु व रोहिणी कुलकर्णी यांचे मनापासून कौतुक करायला हवे.

खेळ मांडियेला, आम्हा नकळे ज्ञान, ऋतु हिरवा, तू तर चाफेकळी, नाही पुण्याची मोजणी, अंग अंग तव अनंग, सांज ये गोकुळी, सजणा पुन्हा स्मरशील ना आदि गीतांना रसिकांनी उदंड प्रतिसाद दिला. रसिकांच्या आग्रहाखातर " कमले कमलिनी" हे महालक्ष्मीचं कानडी भजनही सादर करण्यात आले.
संगीत महोत्सवाच्या शेवटच्या सत्रात सुधांशु कुलकर्णी व पुत्र सारंग कुलकर्णी यांनी संवादिनी सहवादन पेश करुन मैफल एका विशिष्ट उंचीवर नेऊन ठेवली.
राग मारुबिहागची " रसिया हो न जा" ही खास पारंपरिक चीज त्यांनी अशी काही मांडली की रसिक श्रोते त्या स्वरानंदात भान हरपून गेले. शांतपणे प्रत्येक स्वरावर होणारा ठेहराव, सहज येणारी मींड, बोलआलापांनी सजलेली लयबध्द मांडणी अतीव आनंद देऊन गेली. रामभाऊ विजापुरे मास्तरांचे संवादिनीवादन ही एक आगळीवेगळी गोष्ट. ती नजाकत, ते देखणेपण फार कमी ठिकाणी पहायला मिळते. त्यांचे शिष्य सुधांशु व पुढील पिढीचा प्रतिनिधी सारंग कुलकर्णी तो वारसा समर्थपणे पुढे नेताहेत हे पाहून आनंद वाटतो.

वाद्यसंगीताच्या मैफिलीत तबलासाथ कशी असावी हे पुन्हा एकदा अंगद देसाई यांनी दाखवून दिले. मैफल संपवताना रामभाऊंची खासियत असलेले " दे हाता शरणागता.." हे नाट्यपद सादर करुन या संगीत महोत्सवाची सांगता झाली. अशा सुरेल मैफिली आपल्या आयुष्यात सुखाचे अविस्मरणीय क्षण निर्माण करतात याबद्दल आयोजक व कलावंतांचे आपण ऋणी आहोत अशी भावना उपस्थित श्रोत्यांनी व्यक्त केली.
या कार्यक्रमाला समस्त नाईक कुटुंबिय, विलास कुलकर्णी, गिरीश कुलकर्णी, अनंत घोटगाळकर, पीडी देशपांडे, सुचित्रा मोर्डेकर तसेच खास सोलापूरहून आलेले सिध्दराम म्हेत्रे आदि मान्यवर रसिक उपस्थित होते.
- सुधांशु नाईक ( 9833299791)
🌿🌿🌿🌿

Tuesday, 20 June 2017

हिरण्यकेशीच्या तीरावर रुजलेली मराठी शाळा..



आज महाराष्ट्रात देखील मराठी शाळा चालवणे अवघड झाले असताना, सीमाभागात संकेश्वर येथे एक मराठी शाळा गेली काही वर्षे सुरु आहे. ती शाळा सुरु राहावी यासाठी संस्थेमार्फत जे प्रयत्न सुरु आहेत ते पाहून त्यांचे मनापासून कौतुक करावसं वाटतं. गरीब मुलांसाठी शिक्षण मिळावे, मुलांसोबत मुलींनीही शिकावे यासाठी संस्था सतत प्रयत्नशील आहे. त्यांचं काम पाहायला तुम्ही नक्की जायला हवं, त्यांच्या कामात आपला खारीचा वाटा उचलायला हवा...

संकेश्वर. महाराष्ट्र आणि कर्नाटक यांच्या सीमेवरील एक बहुपरिचित गाव. गावाची जीवनदायिनी हिरण्यकेशी नदीकाठी शंकराचार्यांचा प्राचीन मठ आणि गावाच्या संरक्षणासाठी कटिबद्ध असा ऐतिहासिक वल्लभगड यांनी गावाचं प्राचीनत्व अधोरेखित केलेलं. संकेश्वरी मिरचीचा ठसका चुकून काहीजणांनी अनुभवला नसलाच तरी हे नाव नक्कीच माहितीचं.

एकेकाळी मराठी बोलणारं, शिकणारं गाव राज्यनिर्मितीत कर्नाटकात गेलं तरी मराठी माणसांचे ऋणानुबंध टिकून राहिले. आणि त्यातूनच होणारे मराठी शाळेसाठीचे प्रयत्नही. सध्या महाराष्ट्रातही जेंव्हा मराठी शाळा झपाट्याने सर्वत्र बंद पडत चालल्याहेत तेंव्हा महाराष्ट्राबाहेर मराठी शाळा सुरु करणे, ती कार्यरत ठेवणे ही किती कठीण गोष्ट आहे याची सर्वानाच कल्पना येऊ शकेल. त्यामुळेच संकेश्वरमध्ये हिरण्यकेशी नदीच्या तीरावर रुजलेल्या एका मराठी शाळेचं जिवंत राहणं ही कौतुकास्पद आणि अभिमानास्पद गोष्ट ठरते. हे कष्टप्रद काम साकारलंय “हिरण्यकेशी शिक्षण मंडळ” या संस्थेने. गेल्या काही महिन्यांपासून संस्थेच्या पदाधिकारी मंडळींशी संपर्क आला आणि त्यांची तळमळ, मुलांनी मराठी शिकावं यासाठीचे सतत सुरु असलेले प्रयत्न या सगळ्याने भारावून गेलो.

२००३ मध्ये या संस्थेची स्थापना झाली, २००५ पासून गेली १२ बर्षे “विद्यानिकेतन” ही शाळा अनंत अडचणीवर मात करत अखंड सुरु आहे. संकेश्वर मधील जोशी कुटुंबीयांनी त्यांचा राहता “जोशी वाडा” संस्थेच्या शाळेसाठी दिला यामुळेच जागेची मोठी अडचण दूर झाली आणि शाळा सुरु राहू शकली. आज फक्त लोकांच्या सहकार्याच्या जोरावर हे विद्यादान सुरु आहे. मुलांच्या सहली, विविध उपक्रम यासाठी उत्तम संकल्पना इथे राबवल्या जातात. मुलांच्या शिक्षणासोबत कला-कौशल्यविकास आणि आत्मविश्वास वाढवण्यासाठी इथे जाणीवपूर्वक शिक्षक प्रयत्न करतात

इथल्या शिक्षकांनी त्यांची कौटुंबिक परिस्थिती, वैयक्तिक अडचणी या सर्वांवर मात करत शाळेच्या कामात स्वतःला झोकून दिले आहे तेही कमी पगाराची नोकरी असून! जेंव्हा आपण लहानशी मदत करून मोठ्या गप्पा मारतो तेंव्हा कोणत्याही प्रकारे स्वतःच्या कामाविषयी, त्यागाविषयी न बोलणारे इथले शिक्षक व कर्मचारी आपल्याला अंतर्मुख करतात.


संस्थेचे संस्थापक गिरीश कुलकर्णी हे स्वतः मेक्यानिकल इंजिनीअर आहेत आणि तरीही अन्यत्र मिळणारी भल्या मोठ्या पगाराची नोकरी न स्वीकारता आपल्या परिसरातील मुलांच्या शिक्षण विकासासाठी गावात राहून धडपडताहेत. त्यांना त्यांच्या कार्यात उच्चविद्याविभूषित पत्नी अरुणाताई यांनीही मोलाचा हातभार लावला आहे. प्रत्येक विद्यार्थ्याशी अरुणाताईचं एक खास नातं आहे. 
या दोघांबरोबरच अन्य संचालक मंडळ, शिक्षक हे सारेच एकदिलाने वाटचाल करत आहेत. आज शाळेचं स्वरूप लहान आहे मात्र जर आर्थिक पाठबळ मिळालं तर यांच्या स्वप्नातील अनेक उपक्रमांना इथे मूर्तरूप मिळू शकेल. मुलांसाठी अनेक सोयीसुविधा मिळू शकतील आणि मुख्य म्हणजे एक मराठी शाळा सीमाभागात पाय रोवून अजून पुढची कित्येक वर्षं सुरु राहील. 

इथे येणारी कित्येक मुलं जवळच्या गावातून एसटीने येतात. अगदी पहिलीची सुद्धा..! पुण्या-मुंबईपासून सातारा, सोलापूर, रत्नागिरी, कोल्हापूर आदि अनेक शहरात हल्ली शाळेच्या बस येतात, मुलांची ने-आण करतात. तरीही आई-बाप, त्यांची मुलं येण्याच्या/ जाण्याच्या वेळी घामाघूम झालेले असतात. अशावेळी या शाळेत सहज येणारी मुलं, त्यांनी बस स्थानकापासून शाळेपर्यंत रस्त्याच्या कडेने केलेली शांत व शिस्तबद्ध पायपीट, एकमेकाला सांभाळून एकत्र येणं हे सारं  पाहून या शाळेतून त्यांना कसं शिक्षण मिळतंय याचाच धडा पाहायला मिळतो. 


बहुतांश मुलं ही गरीब घरातील आहेत. काहीजणांना फी देखील पूर्ण भरता येत नाही. शाळेसाठी धडपडणारे शिक्षक व कर्मचार्यांना पगार वेळेवर मिळावा म्हणून करावी लागणारी धावपळ, त्यातच कर्नाटक प्रशासनाच्या विविध अटी, गरजा यांची पूर्तता करण्याचे टेन्शन. हे सगळं सांभाळून ही शाळा चालवणे आणि मुलांना उत्तम शिक्षण मिळावे यासाठी सतत नवनवीन उपक्रम राबवणे म्हणजे अक्षरशः तारेवरची कसरत आहे. केवळ आणि केवळ “मुलांनी मराठीतून उत्तम शिक्षण घ्यावे” याच उद्देशाने संचालक हे कार्य करताहेत ते पाहून त्यांना सलाम करावासा वाटतो.

आज अनेकांनी अनेक प्रकारे संस्थेला मदत करायची गरज आहे. ही संस्था आयकर विभागाद्वारे 80-G अंतर्गत नोंदली गेली आहे त्यामुळे जर आर्थिक मदत केली तर तुम्हाला आयकरात सूट मिळू शकते. आज संस्थेला दर महिन्याच्या खर्चाबरोबरच अनेक गोष्टींची कमतरता आहे, आर्थिक मदत हवीच आहे, तरीही इथे शिक्षणाच्या गुणवत्तेशी कोणतीही तडजोड केली जात नाही. प्रसंगी संचालक स्वतःच्या खिशातून संस्थेसाठी पैसा खर्च करतात पण मुलांच्या शैक्षणिक गरजा भागवण्यासाठी सर्व काही उपलब्ध करून देतात. शाळेच्या माध्यमातून दुर्गम भागातील मुलांसाठी ते कार्यरत आहेतच मात्र त्यांच्यासाठी मित्रत्वाचा हात पुढे करणं हे आपलंसुद्धा कर्तव्य नाही का?

मित्रहो, म्हणूनच यापुढे जेंव्हा तुम्ही कोल्हापूरहून पुढे बेळगाव किंवा बंगळूरच्या दिशेने जाल तेंव्हा एक-दोन तास वेळ काढून नक्की या शाळेला भेट द्या. तिथल्या मुलांशी-शिक्षकांशी संवाद साधा, संचालकांना भेटा. ते लढत आहेतच, फक्त कुसुमाग्रज म्हणाले तसं पाठीवर तुमचा आश्वासक हात ठेवून लढ म्हणा.. त्यांच्या कार्यात जमेल तशी मदत करून आपलाही खारीचा वाटा द्या एवढंच हक्काचं मागणं..!

-            -  सुधांशु नाईक. (९८३३२९९७९१, nsudha19@gmail.com) 
    कोल्हापूर.
------------------------
संस्थेशी संपर्क करण्यासाठी पत्ता;
गिरीश कुलकर्णी,संस्थापक, हिरण्यकेशी शिक्षण मंडळ, गांधी चौक, संकेश्वर.
मोबाईल:- +91 9448989945 / +91 861-8298673
---------------------------------

Monday, 2 January 2017

शिवराय व युध्दनीती

शत्रू जेंव्हा कमकुवत असेल, बेसावध असेल तेंव्हा त्याचा पूर्ण नि:पात करावा असे कृष्ण व चाणक्य सांगतात. मात्र नंतरच्या काळात याचा पुरेपूर अवलंब कुणी केला असेल तर तो शिवरायांनी..! ज्या मंडळींनी शिवकालीन इतिहास वेळेअभावी पुरेसा वाचला नाहीये त्यांच्यासाठी हा लेख. चला जाणून घेऊ शिवकालीन युद्धनीतीविषयी...
“ कारतलाबखान व त्याचं सुमारे २५ हजाराचं सैन्य लोणावळ्यात दाखल झालं. इथून आता बोरघाट उतरलं की कोकणात पेण-खोपोली परीसातील शिवाजीच्या भागावर जोराचा हल्ला करायचा व त्याला नामोहरम करायचं हे खानाच्या सैन्याचे मनसुबे. शिवाजीला आपण बेसावध गाठायचं या विचाराने खानाने वेगळाच निर्णय घेतलेला.. तो कुरवंडा घाटाकडे वळला. खान असं ठरवतोय हे फार कमी लोकांना माहिती होतं. सैन्यात जराशी खळबळ माजली. पण सारे मग मुकाटपणे ती भयानक रानातील वाट चालू लागले...

सगळे घाट वाटेने उतरू लागले. तेवढ्यात दूर कुठेतरी हळूवार इशारे झाले. खाली कोकणातील वाट चढून एका विशिष्ट टप्प्यावर येऊन वाट पाहत असेलेले शिवबाराजे मग निर्धास्त झाले. लोहगड- कोरीगड परिसरातून नेताजी पालकर सावकाश अंतर ठेवून खानच्या मागे निघाले.. जे राजांना हवं होतं, जे गुप्तहेरांनी सांगितलं होतं तेच घडत होतं. मग सावकाश मराठी सैन्य अंबा नदीच्या त्या परिसरात आपापल्या जागा पकडून निवांत बसून राहिलं. प्रत्यक्ष शिवबाराजे चावणी किंवा छावणी नावाच्या गावाजवळ एका टेकडीच्या माथ्यावर थांबले.
खानाच्या त्या सैन्यात अवजड तोफा, दारुगोळा, खजिना, घोडे, उंट, तंबू, रोजच्या जेवणासाठीचे सामान असं किती न काय काय होतं. ते सैन्य घामाघूम होत निम्मी वाट उतरलं. मग तिथे अचानक शिवरायांचा वकील दाखल झाला. “ हा शिवरायांचा प्रदेश आहे. तुम्ही इथे चुकून आलेले दिसताय. कृपया परत जा.” असा संदेश दिला. मात्र तो धुडकावून सैन्य पुढे चालू लागलं.

एका विशिष्ट ठिकाणी ती मंडळी पोचताच मराठ्यांनी पहिला सणसणीत हल्ला केला. घनदाट जंगलात लढायचं आहे यामुळे नियोजनपूर्वक धनुष्यबाण, भाले, गोफण गुंडे अशा शस्त्रांनी शत्रूचा अचूक वेध घ्यायला सुरुवात केली. याउलट जंगलात लपलेले मावळे शत्रूला चट्कन दिसेनात, दिसले तर मारता येईना. एकच गोंधळ. काही मंडळी परत माघारी धाऊ लागली. त्याक्षणी मागे असलेली नेताजींच्या नेतृत्वाखालील तुकडी पुढे सरकली. त्यांनी घाटाची मागची बाजू बंद करून टाकली..!
मग कारतलाबखानाच्या सैन्यानं लढाई करायचा प्रयत्न केला. मात्र होणारे नुकसान खूप जास्त होते. शेवटी रायबाघनच्या सल्ल्यानुसार खान शिवरायांना शरण गेला. “अंगावरच्या कपड्यांशिवाय सर्व साहित्य आहे तिथेच सोडून आल्या वाटेने गुमान परत जायचं.” या अटीवर जीव वाचवून सर्व सैन्य परतलं. प्रचंड मोठे यश शिवरायांच्या अवघ्या २-३ हजारांच्या फौजेने मिळवलं...! त्याला कारण होतं शिवकालीन अचूक युद्धतंत्र.”
*******
“युद्धस्य कथा रम्य:” असं जरी म्हटलं असलं तरी शिवकालातील ही व अशी अनेक युध्दे अनुभवणे, अभ्यासणे हा फार फार वेगळा अनुभव आहे.

शिवाजी महाराज म्हटले की अनेकांना पट्कन गनिमी कावा हाच शब्द आठवतो. पण खरंच हे तंत्र शिवरायांनी निर्माण केले का? तर नाही हेच त्याचं खरं उत्तर.

“गनिमी कावा” याचे अभ्यासकांनी दोन अर्थ लावलेत. एक म्हणजे गानिमाने केलेला कावा किंवा शत्रू म्हणजे गनीम या अर्थाने गनिमाविरुध्द केलेला कावा. बहुतेकदा शिवाजीराजांना गनीम असं मोगली कागदपत्रे म्हणतात. व शिवरायांच्या कारवाया म्हणजे गनिमी कावा. त्याचबरोबर मोगली वा आदिलशाही सैन्य म्हणजे गनीम व शिवराय ज्या पद्धतीने त्यांना सामोरे जातात तो गनिमी कावा अशीच अनेकांची धारणा आहे.
तर काय आहे हे तंत्र? खरं म्हणजे याचं ठाशीव असं शास्त्र नाहीच. शत्रूला बेसावध ठेवून अचानक झडप घालणे व जास्तीत जास्त परिणाम साधणे म्हणजे हे तंत्र. मुळात या तंत्राचा उगम भारतात फार प्राचीन काळातला. पहिला संदर्भ चाणक्याच्या लेखनात सापडतो. चाणक्य त्याला “घात युध्द” असं म्हणतो.

पूर्वी शत्रूविरुध्द करायच्या विविध कारवाया असायच्या. अगदी विषकन्या वापरण्यापर्यंत अनेक पद्धतीने शत्रूला नामोहरम करायचे प्रयत्न होत असायचे. ते सारे घातयुध्दाचे भाग. शिवरायांनी जरी अगदी अत्यंत कपटी उपाय अवलंबले नाहीत तरी त्यांनी एका अर्थी कपटयुध्दाचा वापर केलाय असं म्हणायला हरकत नाही. मग शिवरायांनी युध्दात जे जास्त यश मिळवले त्याचं खरं कारण काय किंवा तंत्र काय?
ते समजून घेण्यासाठी थोडा त्यापूर्वीच्या काळाचा शोध घ्यायला हवा.

चाणक्य किंवा त्यापूर्वी जरी कृष्णानं कपटनीतीची ओळख करून दिली असली तरी मौर्यकालीन सम्राट अशोकानंतर मध्यंतरीच्या काळात नीतिमत्तेच्या कल्पना बदलत गेल्या. या दरम्यान उदयास आलेल्या जैन, बौध्द या धर्मानी व त्यामुळे काही प्रमाणात बदलेल्या हिंदूंनी इथल्या युद्ध्द नीती व राजकारण याच्या काही कल्पना बाजूला ठेवून माणुसकी व माणसाच्या आंतरिक मोठेपणासाठी, नातेसंबंधासाठी खूप काम केलं. त्यात मात्र अनेकजण त्यांचा लष्करी इतिहास, विविध युद्धनीती विसरून गेले. किंवा ते कपटी प्रकार, विविध धाडसी प्रकार वापरू नयेत अशी त्यांची धारणा बनली असावी. (अपवाद राजस्थान मधील सुरुवातीच्या काळात शूरवीर राणा सांगा यांनी परकीयांविरुद्ध केलेल्या लढाया, स्वातंत्र्याचे प्रयत्न व नंतर राणा प्रताप यांनी अकबराविरुद्ध जंगलातून केलेलं युध्द)
 तसेच या दरम्यान युध्दनीतीमध्ये विविध नव्या कल्पना आल्या ज्या इथल्या देशातील शेजारच्या राज्यातील शत्रूला डोळ्यासमोर ठेऊन केलेल्या होत्या. त्यातून मोठे गजदळ असणे, रथ असणे वगैरे गोष्टी वाढीस लागल्या होत्या. विविध कर्मकांडे वाढली. मोठमोठी साम्राज्यं आपापल्या चौकटीत रमली. मात्र त्याचवेळी युरोप व मध्य आशियात मात्र इस्लाम व ख्रिस्ती धर्मानी आक्रमण हा पाया ठरवत धर्म वाढवायचा प्रयत्न केला. त्यामुळे जेंव्हा हे आक्रमण भारतावर कोसळले तेंव्हा इथली मंडळी प्रतिकार तर जरूर करू गेली पण विशिष्ट संकल्पना कवटाळून बसल्याने पाचोळ्यासारखी उधळून लावली गेली.

त्याचवेळी राणा प्रताप सारखी काही मंडळी पारंपारिक युध्दात जरी हरली तरी “गनिमी कावा” प्रकारचे युध्द खेळत राहिली. बहामनी, मोगल, आदिलशाही, निजामशाही इत्यादी शाह्यांनी, त्यांच्या संस्थापकांनी, सरदारांनी परदेशात तसेच इथल्या भूगोलाचा पुरेपूर अभ्यास केला. त्यामुळेच घोडदळ हाच आपला मुख्य भाग बनवला व विजयाचा वारू धावता ठेवला. त्याच्या जोडीला कपटीपणा, विश्वासघात आदि गोष्टींचा उदारहस्ते वापर करत प्रजेच्या मनात भीती निर्माण केली. पूर्ण अंकुश प्रस्थापित केला.
या परिस्थिती महाराष्ट्र-कर्नाटक परिसरात शहाजीराजे व त्यांच्यासारखे काही शूर सरदार उदयास आले. त्यांनी अश्वदल किंवा घोडदळ किती परिणामकारक आहे हे जाणलं. खरंतर “यस्याश्वा तस्य राज्यं...” अशा प्रकारचा श्लोक आपल्या मंडळीना ठाऊक होता पण काही कारणामुळे ते सार ज्ञान विस्मृतीत गेलेलं.

ते सारं पुन्हा ताकदीने पुढे आणले ते शहाजीराजे यांनी. त्यामुळे त्यांच्या शौर्याची ख्याती त्याकाळी सर्वत्र पसरलेली होती. तोच वारसा पुढे शिवरायांना मिळाला.
१६४०-४१ मध्ये जेंव्हा शिवाबराजे व जिजाऊ बंगळूरहून पुणे जहागिरीकडे परतणार होत्या तेंव्हा त्यांच्या सोबत शहाजीराजांनी जी मंडळी दिली ती सर्व अत्यंत मोलाची माणसे होती. तत्पूर्वी पुण्यात जहागिरीचा सर्व अंमल व्यवस्थित बसला होता. दादोजी कोंडदेव जे मुख्यत: महसूल व न्यायप्रवीण होते त्यांनी निष्ठेने काम केलेलं. जिजाबाईंनी त्यावर बारीक नजर ठेवलेली. एक स्वप्न उदयाला येत होतं. त्यासाठी मिळाली ही मोलाची माणसे. त्यात होते शामराज नीलकंठ रांझेकर पेशवे, सोनोपंत डबीर, माणकोजी दहातोंडे, रघुनाथ बल्लाळ (अत्रे) सबनीस. या साऱ्यांच्या नंतर सुमारे १६५० मध्ये कान्होजी जेधे व दादोजी लोहोकरे शिवरायांकडे दाखल झाले.

या साऱ्या मंडळीनी आदिलशाही, निजामशाही, मोगल वगैरे सारं काही जवळून अनुभवलं होतें. त्यांना शहाजीराजांची स्वप्नं व पूर्वी झालेल्या काही चुका किंवा त्रुटी चांगल्या माहिती होत्या. यापेक्षा वेगळे काय करता येईल याचे काही आराखडे डोक्यात होते, गरज होती एका तडफदार नायकाची. जो स्वतःच्या ताकदीवर ते विचार, तो अभ्यास प्रत्यक्षात आणून दाखवेल...आणि त्यांना शिवराय दिसले...!
या सुमारे १५-२० वर्षाच्या काळात शिवरायांनी नक्कीच आपल्या इतिहासाचा अभ्यास केलेला होता. आपल्या वर्तमानाचा अभ्यास केलेला होता. आपल्या आजूबाजूच्या माणसांच्या, शत्रूच्या मनोवृत्तीचा अभ्यास केलेला होता आणि ज्या परिसरात आपण वाढतोय त्या भूगोलाचा बारीक अभ्यास केलेला होता.

या साऱ्यांचा परिपाक म्हणजे शिवरायांनी वापरलेली युद्धनीती.

“परिस्थितीनुसार उपलब्ध भूगोलाचा जास्तीत जास्त चांगला वापर करून, घोडदळ व पायदळाच्या केलेल्या वेगवान व सुनियोजित हालचाली” म्हणजेच शिवरायांचे युध्दतंत्र...! ज्याला निष्ठावान सहकार्यांची अपूर्व साथ मिळाली व एक न विसरणारा इतिहास निर्माण झाला. शिवरायांच्या यशस्वी युद्धतंत्रात पुढील काही गोष्टी महत्वाच्या ठरतात.

घोडदळ :- शहाजीराजांनी प्रेमाने घोडदळ वाढवले. ते उत्तम अश्वरोहण करत. त्यासाठी त्यांनी त्यांच्या अनेक सरदारांना खास तयार केले होते. माणकोजी दहातोंडे हे स्वराज्याचे पहिले सरनोबत, शिवरायांच्या पहिल्या मोहिमेत ज्यांनी प्राण गमावले ते बाजीकाका पासलकर व कान्होजी नाईक जेधे त्यांच्याच तालमीत मोठे झालेले. हे सारे शिवरायांना लाभले. त्यांच्या हाताखाली नवीन फळी तयार झाली. नेतोजी पालकर, सूर्याजी काकडे, दोरोजी, रघुनाथ बल्लाळ, मोरोपंत, प्रतापराव गुजर, हंबीरराव मोहिते, आनंदराव आदि शूर साथीदारांच्या असीम शौर्यामुळे शत्रूला दहशत वाटू लागली. घोडदळाच्या अशा सतत वेगवान व सुनियंत्रित हालचाली यापूर्वी फारशा कुणीच केल्या नव्हत्या. त्यामुळे शिवरायांचा दरारा फार वेगाने वाढला.

पायदळ:- हा प्रकार जरी जुना असला तरी महाराष्ट्राच्या भूगोलाचा, इथल्या घाटवाटा, जंगलं, दुर्ग, नद्या, सागर किनारे या सगळ्यातून सहज हालचाल करायला पायदळी सैन्य अत्यावश्यक होतेच. शत्रू सैन्याला अंदाज तर लागला नाही पाहिजे मात्र आपल्या सैन्याला आधीच जागा निश्चित करता येण्यासाठी, शत्रूच्या वेढ्यातून वेगाने वाट काढत गडकोट गाठण्यासाठी, मुख्य लढाईवेळी सतत रसद पुरवठा करण्यासाठी उत्तम पायदळ फार गरजेचे असते.

बांदल, शिळीमकर, देशमुख आदि निष्ठावान मंडळींच्या तुकड्या, शिवरायांनी वेचून निवडलेली बाजीप्रभू, मुरारबाजी, तानाजी, येसाजी कंक यांनी पायदळाची गरज उत्तम रित्या पार पाडली. त्याचबरोबर घाट-वाटा तयार करणे, गुप्त वाटा झाकून ठेवणे आदि कामेही याच तुकड्यांची कामगिरी. पायदळाला मुख्यत्वे शिवरायांच्या काळात घोडदलाच्या हालचालींशी जोडले गेले. त्यासाठी खूप काटेकोर नियोजन  केले गेले. त्यामुळे काही अपवाद वगळता गोंधळाचे प्रसंग कधीच आले नाहीत.
नियोजन हा शिवकालीन युध्दाचा प्राण. आणि सांगितलेली काम निष्ठेने तडीस नेणारी माणसे हीच त्यांची आयुधे होती. जेंव्हा नियोजनात अधिक धोके असत तिथे स्वतः आघाडीवर राहण्याचा आत्मविश्वास शिवरायांना देवत्व देऊन गेला असं नक्कीच म्हणता येईल.

हेरखाते व संदेश वहन – अतिशय कार्यक्षम हेरखाते असणे ही कोणत्याही राज्याची अत्यंत महत्वाची गरज असते. यादवकालीन रामदेवराय आदि राजांनी याकडे पुरेसे लक्ष दिले नाही. मात्र शिवरायांनी ही चूक केली नाही. विश्वासराव मोसेगावकर, बहिर्जी नाईक आदि मंडळींच्या नेतृत्वाखाली उत्तम हेरखाते तयार झाले. हाताच्या बोटावर मोजता येतील इतक्या शिवकालीन हेरांची नावेही आपल्याला माहिती नाहीत, यावरूनच या कामाच्या यशस्वी गुप्ततेची जाणीव होते.
हे हेरखाते इतके कार्यक्षम होते की शत्रूच्या गोटातील प्रत्येक लहानसहान बातमीसोबत आपल्या सैन्यातील, गडांवरील बातम्याही त्वरेने शिवरायांना पोहोचवत. कोंढाणा किल्ल्यावर काही फितुरीची शक्यता आहे अशी बातमी मिळताच शिवरायांनी त्वरेने हालचाली केल्याचे ऐतिहासिक कागदपत्रात वाचायला मिळते. तसेच अगदी दिल्ली, आग्र्यापासून विविध प्रांतात काय सुरु आहे हेही वेळच्यावेळी कळत असे. हे संपूर्ण खाते शिवरायांनी कायमच स्वतःच्या थेट कंट्रोलमध्ये ठेवले होते. त्याचबरोबर जिजाबाई, मोरोपंत, सरनोबत आदि मंडळींना अहवाल पाठवणारी हेर मंडळीही होतीच. शिवरायांच्या अनुपस्थितीतही हेरखात्याने कायमच अचूक माहिती दिली. त्यामुळे प्रत्येकवेळी अचूक युद्धनीती आखणे जमू शकले.

हेरखात्यातील एखाद्या हेराने मिळवलेली उत्तम माहिती शेकडो किलोमीटर दूर पोचवणे हे संदेशवहनाचे किती कठीण काम होते याचा आपण अंदाज करू शकतो. त्याकाळी आजच्यासारखी वाहने नव्हती. रस्ते नव्हते. टेलिफोन, मोबाईल वगैरे संपर्काची साधने नव्हती. वाटेत चोर, दरोडेखोर, जंगलं व वन्य प्राणी, शत्रू सैन्य, साथीचे आजार असे अनेक अडथळे असायचे. तरीही सर्व बातम्या अत्यंत अचूकतेने योग्य वेळी जीवाच्या कराराने पोचवल्या जात. हातघाईच्या प्रसंगी गडावरून पांढरा किंवा काळा धूर करणे, आग पेटवणे, मशालींचे संकेत करणे, तोफांचे बार करणे असे प्रकार धूर्तपणे केले जात. संदेशवहन करण्यासाठी गुप्तभाषा ( code language ) वापरली जाई. म्हणूनच सुरतेचा खजिना कुठे आहे हे कळले. तो खजिना आणायला कसे जायचे व तो कोणत्या मार्गाने सुरक्षित परत आणता येईल याचे नियोजन करता आले.
शिवकालातील सर्व लढायांच्या यशाचे निम्मे श्रेय या हेरखात्याला आहे यात शंकाच नाही. शत्रूच्या हालचालींबाबतच्या माहितीसोबतच ज्या राजाला आपल्या आजूबाजूला काय घडत आहे, काय घडणार आहे हे माहिती नसते तो राजा जास्त काळ राजेपद उपभोगू शकत नाही असं प्राचीन ग्रंथात लिहिलं आहे ते योग्य आहेच व शिवकाळात सर्वांना ते ठाऊक होतं असे अभिमानाने म्हणावेसे वाटते.

शस्त्रास्त्रं व उत्तम प्रतीचं युध्द साहित्य- भारत-चीन युद्धाचा ज्यांनी अभ्यास केलाय त्यांना ही गोष्ट किती महत्वाची आहे हे नक्कीच कळले असेल. जेंव्हा शिवबाराजे लहानशा सैन्याबरोबर पहिल्या लढाया करत होते तेंव्हाही उत्तम शस्त्रास्त्रे कशी मिळतील याचा ध्यास घेतला होता... हीच गोष्ट स्वतंत्र भारताच्या नेतृत्वाला समजली नाही व सैन्याचे सक्षमीकरण, आधुनिकीकरण करण्याकडे आपण एकेकाळी अक्षम्य दुर्लक्ष्य होते. मात्र शिवकाळातला इतिहास पाहताना उत्तम शस्त्रांसाठी आसुसलेले शिवराय पाहून खूप समाधान वाटते. शिवरायांनी स्थानीक व्यापारी मंडळीसोबत इंग्रज, पोर्तुगीज, डच आदि परकीय व्यापारी मंडळींकडून उत्तम तांबे, पितळ, लोखंड, शिसं अशा धातूंची नेहमीच खरेदी केली. त्यातून तोफा ओतण्याचे कारखाने उभे केले. तलवारी, भाले, बरच्या, बाण, कट्यारी, जंबिये आदि शस्त्रास्त्रे बनवण्यासाठी शिकलगार मंडळीना प्रोत्साहन दिले. लोहार, सुतार, पाथरवट, चांभार, शिंपी आदि बलुतेदार मंडळीचा वापर करून घेत शस्त्रांव्यातिरिक्त उत्तमोत्तम सामान तयार करून घेतले. घोड्यासाठी उत्तम खोगीर, जास्तीत जास्त टिकावू असे लष्करी तंबू, तोफा फिरवण्यासाठीचे गाडे, गडांची दारे, दिंड्यादरवाजे, कोठारांसाठी लागणारे सारे साहित्य हे याच मातीतल्या सामान्य माणसाने बनवले आहे. या साऱ्यांच्या रक्षणासाठी अत्यंत अडचणीच्या जागीही उभी केलेली व ३-४ शतके टिकली ती इथली तटबंदी, बुरुज निर्माण करताना जी उच्च गुणवत्ता दाखवली गेली त्याला तोड नाही. हल्ली ज्याला quality control म्हणतात ते शिवकाळातील कित्येक निरक्षर लोकांनीही दाखवून दिलं आहे. आणि तेही कित्येकदा कोणत्याही मोबदल्याची अपेक्षा न बाळगता. त्यामुळेच प्रत्यक्ष रणमैदानात वीर लढू शकले याची नोंद न घेणं हा त्या निर्मिक लोकांवर अन्याय ठरेल.

रसद पुरवठा व मदत करणाऱ्या तुकड्या- या तुकड्यांचे काम प्रत्यक्ष युध्दात भाग घेणाऱ्या सैनिकाइतकेच मोलाचे आहे. कारण मगाशी उल्लेख केलं ते साहित्य नुसतं निर्माण करून जर योग्य वेळी योग्य ठिकाणी पोचलं नाही तर युद्धं जिंकणं कठीण होऊ शकतं याची जाणीव शिवकाळात होती व त्यानुसार सर्व आखणी केली जाई. प्रधान, अमात्य, सचिव, मंत्री या मंडळीकडे याबाबतचे विविध अधिकार असायचे. हेरखात्याकडून मिळालेल्या माहितीच्या आधारे कामाचे नियोजन केले जाई. प्रत्येक गडांवर पुरेशी रसद आहे का, तोफा, दारुगोळा आहे का अशा विविध गोष्टींचा पाठपुरावा केला जाई. गडाचे हवालदार, सबनीस, तटरक्षक इत्यादी मंडळींमार्फत सर्व सामानसुमानाची नीट निगराणी केली जाई. एका सुईपासून खजिन्यापर्यंत प्रत्येक गोष्ट जीवापाड जपली जाई. हेरखात्याकडून मिळालेल्या माहितीच्या आधारे लढाईसाठी सज्जता केली जाई. हे एकप्रकारचे micro management होते. ज्याचा अंतिम कंट्रोल शिवरायांच्या हाती असे. त्यामुळेच समजा कुठे कुचराई झालीच तर शिवरायांच्या बारीक नजरेतून ती कदापीही सुटत नसे.
प्रभावळीच्या सुभेदाराला, कुडाळच्या सुभेदाराला, चिपळूणच्या छावणीतील सरकारकुनाला, सिंधुदुर्ग बांधणीवेळी लिहिलेल्या विविध पत्रातून शिवरायांचे “बारीक लक्ष कसे होते” हे ठसठशीतपणे समोर येते.

हे सर्व काम अत्यंत उचित अशा time management मध्ये बांधले असायचे की त्यात शक्यतो कधीच कुचराई होत नसे. म्हणूनच ऐन युद्धाच्या धामधुमीत पुरंदरवर दारुगोळा पोचता केला जातो, आग्र्याला शिवराय कैदेत असतानाही सिंधुदुर्गचे बांधकाम सुरु राहते..!

माघारीचे किंवा जीवन बचावाचे धोरण – लढाईला सैनिक उभा राहिला की तो त्या रणावेशात असा भारून जातो की वेळ पडल्यास माघार घेण्याचेही भान त्याला राहत नाही. तसेच जर सेनाधिकारी असा भान हरवून लढत राहिला की सैन्यालाही पळता येत नसे. मग शेकडो लोक आपल्या प्राणाला मुकत. शिवकाळात नेमकी ही गोष्ट शिवरायांनी टाळली. त्यांची प्रत्येक किल्लेदाराला सक्त सूचना असे की “ जीवात जीव असेपर्यंत गड भांडता ठेवावा. मात्र पराभवाची शक्यता दिसताच सर्वांचा जीव वाचवावा.” त्याचबरोबर छापा घालायला गेलेल्या सैन्याच्या तुकड्यांनाही प्रसंगी झटपट माघार घेण्याच्या सक्त सूचना असायच्या. शत्रूला घाबरून सोडणे, आपल्याविषयी दरारा वाटायला भाग पाडणे हाच मराठी आक्रमणाचा मुख्य उद्देश असे ज्याचे भान लहानमोठ्या सरदारांकडून राखले जाई. (अपवाद प्रतापराव गुजर यांचे प्रकरण).

कित्येक युध्दात प्रत्यक्ष शिवराय स्वतः आघाडीवर असायचे. मात्र तरीही त्यांच्यासह कोणत्याही सैनिकास कुटुंबकबिला जवळ बाळगता येत नसे. त्यामुळे ऐन युध्दात वेगवान हालचाली होत. प्रसंगी पलायन केल्याने जीवितहानी कमीतकमी होई. इतकेच नव्हे तर बहुतेक वेळा महत्वाच्या लोकांना त्यांचा कुटुंबकबिला सुरक्षित स्थळी ठेवून मग लढाईला जाण्यासाठी सूचना दिल्या जात. ( संदर्भ- सर्जेराव जेधे यांना लिहिलेलं पत्र) लढाईत समजा एखादा वीर कमी आला तर त्याच्या घराचा खर्च सांभाळला जाई. त्यांच्या मुलाचे शिक्षण, घरातल्यांचा चरितार्थ याची काळजी घेतली जाई.
ही अशी धोरणे  असल्याने सैनिक शिवरायांविषयी प्रीती बाळगे. त्यांच्यासाठी जीवावर उदार होऊन युध्दात सहभागी होई. युद्धाच्या मानसशास्त्रानुसार जेंव्हा सध्या सैनिकापासून सेनापतीपर्यंत सारे एकविचाराने राजासाठी लढतात तेंव्हा युद्धातील विजयाची शक्यता जास्तीत जास्त असते..!

शिवकालातील प्रत्येक महत्वाची लढाई अभ्यासताना या काही मुद्द्यांचे संदर्भ इतके सातत्याने व झगझगीतपणे समोर येतात की आपण स्तिमित होऊन जातो. आजही शिवकालातील शेकडो कागदपत्रे नीट पाहिली गेली नाहीयेत. मात्र जे काही उपलब्ध आहे त्यातून समोर येणाऱ्या इतिहासातून अखंड स्वराज्याचा ध्यास घेतलेल्या शिवबाराजांचे जे चित्र समोर उभे राहते ते फार फार मनोरम आहे.
एकेकाळी हेच सारं पाहून शंभूराजेना “शिवरायाचा आठवावा प्रताप, शिवरायाचा आठवावा साक्षेप...” वगैरे लिहिणारे समर्थ त्याचं पत्रात “राज्यस्थापनेची लगबग केली कैसी...” असं लिहूनच जातात..!

आपल्या आयुष्यातील जवळपास ७५ टक्के आयुष्य घोड्यावरून मोहिमा करणाऱ्या शिवरायांना अभ्यासताना आपलेही बाहू स्फुरण पाऊ लागतात, आपल्या समोरच्या अडचणी लहान वाटू लागतात. धास्तावलेलं, थकलेलं मन पुन्हा उमेदीने भारून येतं. खरंच शिव-चरित्राचे ऋण न फिटणारेच आहे.

- सुधांशु नाईक, कोल्हापूर. ( +९१ ९८३३२९९७९१, ईमेल – nsudha19@gmail.com)

- ( आपल्या परिसरात ऐतिहासिक शिवकालासंबंधी व्याख्याने आयोजित करून याबाबत अधिकाधिक जागृती करावी ही वाचकांना विनंती.)

Thursday, 17 November 2016

विलास चाफेकर - एक अफलातून माणूस...!

समाजात रोज विविध समस्यांवर तावातावाने बोलणारी, सतत सगळ्या जगाच्या चुका दाखवून देणारी माणसे आपण रोजच पहात असतो. मात्र कित्येक मंडळी बहुतेकदा स्वतः फारसे काहीही न करणारी. आपणही बरेचदा काही प्रमाणात त्याच समूहाचा भाग असतो. मात्र अशी काही माणसे असतात की त्यांना कधीच स्वस्थ बसवत नाही. 
समाजातील प्रत्येक समस्येवर काहीच न बोलता ते शांतपणे थेट काम सुरु करतात. त्यांच्या कामाचा झपाटा, त्याची व्याप्ती पाहता आपण थक्क होऊन जातो. अशा काही व्यक्तींपैकीच एक नाव म्हणजे विलास चाफेकर. 

नुकतंच १३ नोव्हेंबर रोजी त्यांनी वयाची ७५ वर्षे पूर्ण केली त्या निमित्ताने त्यांच्याविषयी......

विलासकाका आज पंच्याहत्तरीत आहेत. मात्र या माणसाच्या उत्साहाला वृद्धत्व शिवू शकलेले नाही. कित्येक शारीरिक व मानसिक आघात पचवून हा माणूस आपल्या कार्यासाठी पाय रोवून उभा आहे. प्रसिद्धीपासून दूर राहण्यात पारंगत असलेल्या, स्पष्ट व परखड विचारांसाठी प्रसिद्ध असलेल्या विलासकाकांना भेटलं की आपल्याला आपल्या मर्यादांची जाणीव होते, आपली भव्य क्षितिजे लहानशी भासू लागतात.


कोण हे विलास चाफेकर ? ठाण्यात एका सामान्य गरीब कुटुंबात जन्मलेलं हे व्यक्तिमत्व. गरिबी, अनारोग्य याचा सुरुवातीपासून सामना करणारं. प्रतिकूल कौटुंबिक परिस्थितीशी सामना करत स्वतःचे मार्ग आखणारं. ज्यांनी दुःखद अनुभव दिले त्यांच्याविषयी कटुता न बाळगता त्यांच्याविषयीची कर्तव्यं निभावणारं. आपल्याला समाजासाठीच जगायचं आहे हे ठामपणे ठरवून वैयक्तिक सुखोपभोगात रमणे शक्य असूनही काट्यांनी भरलेली वाट चालणारं.

जाणीव संघटना, वंचित विकास संस्था, वेश्यांच्या मुलांसाठीचे “नीहार” हे वसतिगृह व पुनर्वसन केंद्र, पुणे, लहान मुलांच्या बौद्धिक विकासासाठी फुलवा, अभिरुची असे उपक्रम, पुण्यातील वेश्यांसाठी आरोग्य केंद्र व एड्स उपचार केंद्र, गोसावी वस्ती प्रकल्प, सबला महिला केंद्र, लातूर, चंडीकादेवी आदिवासी महिला प्रकल्प यवतमाळ जिल्हा इत्यादी १८ विविध प्रकल्पांची निर्मिती करून ते सक्षमपणे चालवणारे व्यक्तिमत्व म्हणजे विलास चाफेकर.

वयाच्या ६१ नंतर सर्व प्रकल्पातील पदांवरून निश्चयपूर्वक पायऊतार होणारे निस्पृह व्यक्तिमत्व म्हणजे विलास चाफेकर. सर्व पदांवरून निवृत्त झाल्यानंतरही आज वयाच्या पंचाहत्तरीत देखील प्रत्यक्ष कामात एक कार्यकर्ता म्हणून सहभागी होत राहणारे व्यक्तिमत्व म्हणजे विलास चाफेकर.
अनुताई वाघ, जे पी. नाईक आदि मान्यवरांसोबत बालशिक्षण, आदिवासी विकास, भूकंपादी आपत्ती निवारण कार्य, वेश्यांचे प्रश्न, आरोग्य, फेरीवाले अशा विविध गोष्टींसाठी निरंतर कष्टणारे व्यक्तिमत्व म्हणजे विलास चाफेकर. आपल्याला वाचतानाही दम लागेल इतकी कामं हा माणूस नुसती उभी करत नाही तर निष्ठेने राबून यशस्वी करून दाखवतो. तेही स्वतःच्या मागे अनेक व्याधींचा, आजाराचा ससेमिरा सतत असताना..!

त्यांच्या वैयक्तिक आयुष्यावर त्यांनी “ रात्रंदिन आम्हा...” असं आत्मचरित्र लिहून जे ‘ युद्धाचे प्रसंग ’ सांगितलेत ते वाचून आपलीच छाती दडपून जाते. हा माणूस मात्र आजदेखील अशा शेकडो समस्यांच्या छाताडावर पाय रोवून वयाच्या पंच्याहत्तरीत देखील लढायला तयार असतो...!
पुणे, मुंबई, मराठवाडा, विदर्भातील यवतमाळचा सर्वाधिक समस्याग्रस्त भाग, मध्यप्रदेशमधील दुर्गम भाग आदि ठिकाणी समस्यांच्या निर्मूलनासाठी धडक काम करणे ही विलासाकाकांची खासियत.

***

कोणतीही लहानमोठी अडचण दिसली की जणू हत्तीचं बळ त्यांच्या अंगी येत असावं. मला गेली १५ वर्षे त्यांचा प्रत्यक्ष व पत्ररूपाने सहवास लाभला. त्यात अनेकदा त्यांचे हे वेगळेपण प्रकर्षानं जाणवलं. एक लहानसा किस्सा सांगतो.

नीहार हा त्यांनी निर्माण केलेला एक महत्वाचा प्रकल्प. वेश्याच्या मुलांचे संगोपन व पुनर्वसन तिथे सर्वात प्रथम सुरु झाले. याकामी पु ल. देशपांडे, विंदा करंदीकर आदि साहित्यिकांपासून अनेकांनी सहकार्य दिलेले. तर या ठिकाणी लहान मुलांना गोष्टी सांगण्यासाठी आम्ही एकदा गेलो होतो. कार्यक्रम संपल्यावर परत येताना वाटेत वाहतुकीची कोंडी झालेली. जवळच एक मंगल कार्यालय होते. तिथे कुणा राजकीय पुढाऱ्याच्या नातलगाचे लग्न होते. खूप जास्त गाड्या आल्या होत्या. काहींनी रस्त्यात वेड्या-वाकड्या गाड्या आणल्या. त्यामुळे सगळं विस्कळीत झालेलं. पाचेक मिनिटे गाडीत बसून राहिल्यावर विलासकाका अस्वस्थ झाले.

“ काय झालंय रे..?” असं ड्रायव्हरला विचारलं. त्याला काही कळेना.
दुसऱ्या मिनिटाला विलासकाका खाली उतरले. “सार्वजनिक रस्त्यावर कोण अशी अडवणूक करतोय बघूया...” असं म्हणत थेट पुढे घुसलेच.
आम्ही अन्य काही तरुण मंडळी “कशाला उगाच त्या पुढाऱ्यांच्या नादाला लागा, होईल २०-२५ मिनिटात सर्व सुरळीत..” असा विचार करत बसलेलो. मात्र काका उतरल्यामुळेच आम्हाला उतरावं लागलं.
शांत पण ठाम आवाजात काकांनी त्या ७-८ जणांना गाड्या बाजूला घेऊन रस्ता मोकळा करायला सांगितलं. त्यांच्या शांत आवाजातही अशी जरब होती की पुढच्या ५-७ मिनिटात रस्ता मोकळा झाला.
हे असं समस्येला थेट भिडणं ही अत्यंत कठीण गोष्ट आहे. तुमच्याकडे प्रचंड धाडस तर आवश्यक आहेच पण आपल्या विचारांवर अव्यभिचारी निष्ठाही आवश्यक आहे. प्रसंगानुरूप विचारांशी तडजोडी करत, कातडीबचाव धोरण अवलंबत आपण जेंव्हा कामं करत असतो तेंव्हा विलासाकाकांना असं पाहणं ही जणू आपण स्वतःला मारलेली चपराक असते.

****



त्यांचे शेकडो कार्यकर्ते हे त्यांना असं पहात उभे राहिलेत. त्यांच्यासाठी  विलासकाका “सर” आहेत. सर्वजण त्यांना आदराने “सर” असेच म्हणतात. अनेकदा असं होतं की सुरुवातीच्या दिवसात एखाद्या कार्यकर्त्याला वाटते की मला सर काही मदत करत नाहीत. मात्र तो कार्यकर्ता त्या कामाच्या ठिकाणी पोचण्यापूर्वी तिथे विलासकाका जाऊन आलेले असतात. तिथल्या अडचणी त्यांना नेमक्या ठाऊक असतात. त्यातील कोणती अडचण त्या कार्यकर्त्यानं स्वतःहून सोडवावी याच्या काही आखीव-रेखीव अपेक्षा असतात. जणू ती त्या कार्यकर्त्याची प्रवेश परीक्षा (entrance exam हो आपल्या मराठीत..!) असते.

तो कार्यकर्ता तिथं पोहोचताच १०-१५ दिवसांनी प्रत्यक्ष विलासकाका तिथे दाखल होतात. त्याने स्वतःची सोय कशी करून घेतलीय हे पाहतात. त्यानंतरही काही मोठी अडचण असेल तर मग मदत करतात. बहुदा एव्हाना तो कार्यकर्ता तिथं शारीरिक-मानसिक दृष्ट्या स्थिर झालेला असतो.
त्यांनीच सांगितलेला एक किस्सा यवतमाळ जवळच्या खेडेगावातला.
तिथं असाच एक कार्यकर्ता गेला. काही दिवसानंतर जेंव्हा विलासकाका तिथं पोचले तेंव्हा त्यानं अक्षरशः यांच्या पायाला मिठी मारली. ढसाढसा रडला तो. यांना पट्कन काही कळेना. काय झालं. कुणी याला धमकावलं की काय. मारहाण वगैरे केली की काय... तो जरा शांत झाल्यावर विचारलं मग...
“काय झालं रे... तुला कुणी त्रास देतोय का...”
“नाही हो...मला नाही कुणी त्रास देत...”
“ मग तू का रड्तोयस?”
“ सर, ही माणसे रस्त्याकडेचा किंवा रानातला कोणताही पाला शिजवून खातात हो... यांना अन्नच मिळत नाही...! हे बघवत नाही मला. मीही गरिबी पाहिलीय, समस्या पाहिल्याहेत पण हे सारं भयंकर आहे.”
त्यांना किमान या परिस्थितीची कल्पना होती. मात्र ज्यांनी शहरापलीकडे, आपल्या घर-गावापलीकडे असणारे हे भेदक वास्तव पाहिलेले नसते, त्यांची अवस्था कशी होईल ?

****

सायनला हॉस्पिटलमध्ये जात असताना तिथली धारावीची झोपडपट्टी हे विलासकाकांचे पहिले कार्यक्षेत्र. नंतर घाटकोपरच्या झोपडपट्टीत. झुनझुनवाला कॉलेजजवळच्या वेश्यावस्तीत तिथल्या मुलांसाठी त्यांनी “अनौपचारिक शिक्षणाचे” अफलातून प्रयोग केले. त्याविषयी साधना सारख्या साप्ताहिकात लेखन केलं. पुढे जेंव्हा त्यांना दडपशाही व मारहाणीचा सामना करावा लागला तरी ते डगमगले नाहीत. मात्र तिथल्या वेश्यांचा उदरनिर्वाह चालणे धोक्यात आल्यावर तिथून ते बाहेर पडले.

पुण्यासारख्या विद्येचं माहेरघर म्हणून ओळखल्या गेलेल्या शहरात, शहराबाहेर २५-३० वर्षापूर्वी गरिबांचे, दुर्बल घटकांचे जे प्रश्न पाहिले त्याने विलासकाका कळवळले. त्यातून मग जाणीव संघटना व वंचित विकास या संस्था उभ्या राहिल्या. या संस्थांच्या माध्यमातून विविध प्रकल्पांची निर्मिती झाली. त्यातील “नीहार” हा एक महत्वाचा प्रकल्प.
वेश्यांच्या मुलांच्या प्रश्नाची ओळख झालेलीच होती. ते प्रश्न सोडवण्यासाठी काय करायला हवे तेही ठाऊक होते. घाटकोपरला जरी शारीरिक / भावनिक दडपशाहीने माघार घ्यावी लागली तरी आता पुण्यात ते काम अधिक ताकदीने करायचं असे ठरवून विलासकाका त्याला भिडले.
१९९०-२००० च्या दशकात “नीहार” साठी तर अडचणींचा डोंगर समोर तयार होताच. जागा नाही. मग लोहगावला जागा मिळाली तर तिथे लोक बांधकाम करू देईनात. पाण्याचा प्रश्न होता. आर्थिक अडचणी तर होत्याच.

निधी गोळा करायला सुरुवात केली तेंव्हाचा एक किस्सा कधीतरी विलासकाकानी सांगितलेला.
सर्वत्र ते आपल्या कामासाठी निधी मिळावा म्हणून पोस्टकार्ड / माहितीपत्रक असं विविध जणांच्या घरी स्वतः जाऊन देत. एकदा पु. ल. देशपांडे यांच्या घरी गेले. तर कुणी नव्हतं. मग तसंच तिथे माहितीपत्रक टाकून ते परतले.
काही दिवसानंतर फोन आला की तुम्हाला पुलंच्या घरी बोलावलंय.
घरी पोचल्यावर औपचारिक गप्पा सुरु होण्यापूर्वी सुनीताबाईनी थेट एक लाखाचा चेक हातात ठेवला. आपण स्वतःचे काही बोलणं मांडण्यापूर्वी चेक हातात पडतो हे पाहून काका क्षणभर स्तब्ध झाले. मग ते दोघे म्हणाले, “अहो, तुमचं काम आम्हाला माहिती आहे, ही रक्कम योग्य ठिकाणीच खर्च होईल यावर आमचा विश्वास आहे.”

तशीच तऱ्हा कविवर्य विंदा करंदीकर यांची. त्यांना मिळालेल्या पुरस्काराची रक्कम त्यांनी ज्या समाजोपयोगी कामांना वाटून दिली त्यात “वंचित विकास” होतेच.
पुण्यातील जावडेकर कुटुंबीय हेही असेच विलासकाकांच्या निरंतर पाठीशी उभे राहिलेले आहेत.
मात्र या आर्थिक मदतीइतकीच मोलाची मदत कुणी केली असेल तर जाणीव संघटना व वंचित विकास या दोन संस्थांसाठी सतत कार्यरत राहणाऱ्या अर्धवेळ, पूर्णवेळ कार्यकर्त्यांनी.



एखादी समस्या मग ती वेश्यांसाठी आरोग्य केंद्र असो की किल्लारी भूकंपावेळी गावागावातून केलेले काम असो यवतमाळ येथील आदिवासी महिला केंद्र असो एकदा कार्यकर्ते कामाला भिडले की मागे हटत नाहीत. आज हजारो कार्यकर्त्यांचे जे पाठबळ विलासकाकांच्या मागे आहे तीच त्यांची खरी शक्ती आहे. सध्याच्या मतलबी युगात जेंव्हा सख्खा भाऊ भावासाठी मदतीला उभा राहताना दहा वेळा विचार करतो तेंव्हा हे हजारो कार्यकर्ते विलासकाकांच्या संस्थेत विविध प्रकल्पांवर निरपेक्ष भावनेने कार्यरत असतात. कित्येक जण तुटपुंज्या मानधनावर कामाचा गाडा ओढत असतात. विलासकाकांच्या आत्मचरित्रात काही जणांचे नावानिशी उल्लेख आहेत पण बहुसंख्य मंडळी ही पडद्यामागे कार्यरत आहेत.
कधीकाळी घरदार सोडून समाजासाठी आयुष्य दोन्ही हाताने उधळणाऱ्या या अवलियाचे हे सारे नवे कुटुंबीय गावोगावी आपापल्या परीने काम पुढे नेत आहेत. रोजच नवी लढाई खेळताना विविध समस्यांसोबत झुंज देत आहेत.


हे सारं पाहताना वयाच्या पंच्याहत्तरीत पोचलेल्या विलासकाकांना मात्र नव्या कामांची क्षितिजे खुणावत आहेत. सामाजिक उपक्रम अधिक परिणामकारक पद्धतीने राबवण्यासाठी “कार्यकर्ता प्रशिक्षण केंद्र” अभिनव पद्धतीने कसं चालवता येईल याची आखणी त्यांच्या डोक्यात सुरु आहे. फिल्डवर प्रत्यक्ष काम करणाऱ्या माणसांना अधिक कार्यक्षम होता यावे यासाठीचे नियोजन सुरु आहे.

वयाच्या चाळीशीत तणावग्रस्त होऊन लवकर निवृत्ती पत्करणारी, स्वतःच्या चार भिंतीत तृप्तपणे राहणारी अनेक कॉर्पोरेट मंडळी आपल्या आसपास वाढत असताना विलासकाकांसारख्यांचा पंचाहत्तरीतील “तारुण्याचा आविष्कार” आपल्याला स्तिमित करतो आणि मग नुसत्याच शुभेच्छा न देता आपण त्यांच्या कामात नकळत कधी सहभागी होऊन जातो ते कळत नाही..!
-    
- सुधांशु नाईक, 9833299791.( nsudha19@gmail.com )

   वंचित विकास व विलास चाफेकर यांच्याशी संपर्कासाठीचा पत्ता
श्री. विलास चाफेकर
वंचित विकास, ४०५/९, मोदी गणपतीमागे, नारायण पेठ, पुणे- ४११०३०.
संपर्क – ०२०-२४४५४६५७, २४४८३०५०, २५४४८०१९. मोबाईल- ९४२२००३७२६
वेबसाईट:- www. vanchitvikas.org